۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۰ - ۱۳:۵۹


آش اردشیر: چگونگی مصوب شدن ساخت جاده ۶۰۰ میلیاردی رابر از جیب مردم رفسنجان

واقعیت ماجرا این است در خلا حضور مدیرانی حواس جمع و پیگیر در شهرستان و با وجود ساختار بشدت ضد کرمانی در دفتر تهران و هدایت های ملوانی قابل چون اردشیر سعد محمدی ،مجمع مس خروجی بهتر از ساخت کارخانجات ذوب و تغلیظ آذربایجان یا جاده ۶۰۰ میلیاردی رابر و یا حمایت از ۶ هزار طرح اشتغال‌زایی در استان کرمان و ده ها مصوبه ریز و درشت دیگر از جیب مردم رفسنجان نخواهد داشت.

تارنمای خبری ایستار// با پایان یافتن لیالی قدر و ایام شهادت امیرمومنان (ع) که به حرمت آن از پرداختن به برخی اخبار خودداری کردیم، مجددا به سراغ طرح جاده ۶۰۰ میلیاردی رفته و نتایج چند روزه مذاکرات و پیگیری های صورت گرفته را به اطلاع مخاطبین محترم می رسانیم.

اینکه چگونه شد که از مجمع شرکت ملی صنایع مس در اواخر تیرماه گذشته مصوبه ای با این موضوع و این هزینه سنگین خارج شد، درسی است که همه مردم رفسنجان باید از آن عبرت بگیرند.

معمولا مصوبات مجمع ابتدا در هیات مدیره شرکت مس بررسی و سپس در صورت تصویب به مجمع به منظور ارایه نظر ارسال می شوند. و قبل آن مدیرعامل و کادر فنی حاضر در دفتر تهران به بررسی طرح و در واقع مهندسی ورود یا عدم ورود طرح به هیات مدیره اقدام می کنند. و در ابتدای این زنجیره تصمیم گیری، ارایه طرح ها است که می بایست حداقل به روی کاغذ بر اساس نیاز های مجموعه مس کشور باشد اما در واقعیت بر اساس لابی و اعمال نفوذ مراکز قدرت صورت می‌گیرد.

پس در فرآیند تصمیم سازی جاده رابر و طرح های شبیه به آن چند عامل اساسی تعیین کننده وجود دارد:

  • مجمع شرکت مس
  • هیات مدیره شرکت مس
  • مدیرعامل و ستاد دفتر تهران
  • بدنه کارشناسی( در واقع لابی های قدرت)

نکته قابل توجه آن است که در تمامی مراحل فوق الذکر نقش محوری با مدیر عامل شرکت ملی صنایع مس و مدیران ارشد دفتر مرکزی تهران است. برای فهم دقیق تر ماجرا باید به چند توضیح ضروری در مورد مدیر عامل فعلی و مدیران دفتر مرکزی پرداخت.

اردشیر سعد محمدی یک پدیده در تاریخ مدیریت معدنی کشور است. مدیری که در کارنامه کاری خود مدیریت در سطوح عالی صنایع معدنی ایران از دولت محمود احمدی‌نژاد تا حسن روحانی را تجربه کرده است. دو دوره مدیر عاملی سعد محمدی در شرکت مس در دو دولت با گرایش های ۱۸۰ درجه ای، موضوعی نیست که در توان هر کسی باشد و یا از طرق معمول حاصل شده باشد.

ملوانی قابل چون سعد محمدی می داند در دریای متلاطم سیاست ایران باید بادبان ها را در موقع مناسب و در جهت وزش باد تنظیم کرد و مبرهن آنکه به صاحبان قدرت هر آنچه که می خواهند باید داد. و صد البته در پناه این ملوانی قابل باید کادر ساخت و با همه توش و توان نیروهای مدنظر را به سیستم تزریق کرد.

نگاه به لیست استخدام شدگان دوره اول مدیریت سعد محمدی که با مصوبه و تایید هیات مدیره شرکت مس استخدام شده اند، گواه روشنی بر این مدعا است.استخدامی هایی که امروز برخی در مسند معاونت ها و مدیران دفتر مرکزی تهران قرار گرفته اند.

اما درد آور ترین حلقه چرخه تصمیم سازی جاده ۶۰۰ میلیاردی رابر و مربوط ترین قسمت آن به مردم رفسنجان، جای خالی لابی قدرت و پیگیری مسئولین انتخابی و انتصابی شهر بوده که از اعمال فشار و نفوذ بر مجموعه مس غافل بودند تا به جای آبادانی مثلا جاده نوق یا زرند، جاده رابر ساخته شود.

به هر صورت واقعیت ماجرا این است در خلا حضور مدیرانی حواس جمع و پیگیر در شهرستان و با وجود ساختار بشدت ضد کرمانی در دفتر تهران و هدایت های ملوانی قابل چون اردشیر سعد محمدی ،مجمع مس خروجی بهتر از ساخت کارخانجات ذوب و تغلیظ آذربایجان یا جاده ۶۰۰ میلیاردی رابر و یا حمایت از ۶ هزار طرح اشتغال‌زایی در استان کرمان و ده ها مصوبه ریز و درشت دیگر از جیب مردم رفسنجان نخواهد داشت.

  1. علیرضا م گفت:

    مسولان رفسنجان باید از سیرجانی ها یاد بگیرند که یک ریال به کرمان نمیدهند و کلی خرج زیر ساخت های شهرشان میکنند
    بیچاره مردم رفسنجان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

هجده − پنج =